دوری فسون وهم است اما چه می توان کرد

آیینه داری وهم از چشم ما حیا برد

راحت به ملک غفلت بنیاد بی خلل داشت

مژگان گشودن آخر سیلی شد و ز جا برد

روبی به خاطرآمد ما را زیاد ما برد

این دشت بی سر و بن غول دگر ندارد

ما را ز راه تحقیق آواز آشنا برد