ما را ز راه تحقیق آواز آشنا برد

دوری فسون وهم است اما چه می توان کرد

روبی به خاطرآمد ما را زیاد ما برد

این دشت بی سر و بن غول دگر ندارد

جایی که سعی فطرت بارگمان نمی یافت

هرچند من نبودم اوآمد و مرا برد

ظرف قناعت دل لبریز بی نیازی ست