هرچند من نبودم اوآمد و مرا برد

این دشت بی سر و بن غول دگر ندارد

ما را ز راه تحقیق آواز آشنا برد

جایی که سعی فطرت بارگمان نمی یافت

ظرف قناعت دل لبریز بی نیازی ست

هر جا که نعمتی بود کشکول این گدا برد

داغ مآل چون شمع از چشم ما نهان برد