هر جا که نعمتی بود کشکول این گدا برد

جایی که سعی فطرت بارگمان نمی یافت

هرچند من نبودم اوآمد و مرا برد

ظرف قناعت دل لبریز بی نیازی ست

داغ مآل چون شمع از چشم ما نهان برد

سربسکه بر هوا سود حاجت به پیش پا برد

حرص مقلد آخر محروم عافیت ماند