سربسکه بر هوا سود حاجت به پیش پا برد

ظرف قناعت دل لبریز بی نیازی ست

هر جا که نعمتی بود کشکول این گدا برد

داغ مآل چون شمع از چشم ما نهان برد

حرص مقلد آخر محروم عافیت ماند

بالین راحت از خلق فکر پر هما برد

اندیشه تلون غارتگر صفا بود