بالین راحت از خلق فکر پر هما برد

داغ مآل چون شمع از چشم ما نهان برد

سربسکه بر هوا سود حاجت به پیش پا برد

حرص مقلد آخر محروم عافیت ماند

اندیشه تلون غارتگر صفا بود

رنگی که سادگی داشت از دست ما حنا برد

آیینه تسلی صیقل گرش تقاضاست