اندیشه تلون غارتگر صفا بود

سربسکه بر هوا سود حاجت به پیش پا برد

حرص مقلد آخر محروم عافیت ماند

بالین راحت از خلق فکر پر هما برد

رنگی که سادگی داشت از دست ما حنا برد

آیینه تسلی صیقل گرش تقاضاست

بر خاکم آرزو زد تا سرمه ام صدا برد