صد شکر که اینجا همه کس روز به شب برد

درد طلب عشق در آفاق که دارد

کم نیست که لیلی غم مجنون به عرب برد

گر مرگ نمی بود غم خلق که می خورد

این آدم وحوا شرف نسبت هستی است

بیدل نتوان پیش عدم نام نسب برد