هرکه بضاعتی نداشت آرزوی نثار برد

جز خط جاده ادب قاصد مدعا نبود

لغزش پا به دامنم نامه به کوی یار برد

بسکه به بارگاه فضل ، رسم قبول عام بود

عبرت میکشان یاس سوخت دماغ مستی ام

هرکه قدح به سنگ زد ازسر من خمار برد

بی رخت از هجوم درد بسکه جنون بهانه ام