هرکه قدح به سنگ زد ازسر من خمار برد

بسکه به بارگاه فضل ، رسم قبول عام بود

هرکه بضاعتی نداشت آرزوی نثار برد

عبرت میکشان یاس سوخت دماغ مستی ام

بی رخت از هجوم درد بسکه جنون بهانه ام

رنگم اگر پری شکست ناله به کوهسار برد

حرص در آرزوی جاه رنگ حضور فقر باخت