ناله به هرکجا دمید، ریشه به پنبه زار برد

چون نفس از فسون دل آبله پای حیرتم

جز غم کوتهی نبود ازگره آنچه تار برد

آه که گوش عبرتی محرم راز ما نشد

تا رقم چه مدعا سرخط کلک آرزوست

دیده سیاهیی که داشت کاتب انتظار برد

بیدل ازبن دو دم نفس کایت عبرت است و بس