هرچند دل ز شرم خیال ات عرق کند

شوق از خودم به سایه شمشاد می برد

یک موج اگر عنان گسلد سیل گریه ام

از خاک هند دجله به بغداد می برد

یک شیشه خانه عرض پریزاد می برد

در آتشم فکن که سپند فسرده ام

تا سرمه نیست زحمت فریاد می برد