سنبله چون پخته شد چرخش به میزان می برد

پیکر خم گشته در پیری مددخواه از سر است

از گرانی گوی ما با خویش چوگان می برد

حاصل این مزرع علم و عمل سنجیدنی است

از فنا هر کس کمال خویش دارد در نظر

دانه را در آسیاها هیات نان می برد

تا گداز دل دهد داد فسردنهای جسم