شمع هم زین بزم داغ چشم گریان می برد

تا گداز دل دهد داد فسردنهای جسم

سنگ این کوه انتظار شیشه سازان می برد

صحبت یاران ندارد آنقدر رنگ وفاق

این درشتان برگزند خلق دارند اتفاق

لیک از این غافل که پشت دست دندان می برد

گر چنین دارد محبت پاس شرم انتظار