لیک از این غافل که پشت دست دندان می برد

صحبت یاران ندارد آنقدر رنگ وفاق

شمع هم زین بزم داغ چشم گریان می برد

این درشتان برگزند خلق دارند اتفاق

گر چنین دارد محبت پاس شرم انتظار

چشم ما هم بعد از این راهی به کنعان می برد

خانه مجنون به رفت و روب پر محتاج نیست