آینه حضور دل تحفه دیر و کعبه نیست

آگهی اینکه از کفت رنگ حنا که می برد

هرکه گذشت ازین چمن ریشه حسرتش بجاست

این همه کاروان رنگ رو به قفا که می برد

آنچه نثار نازتست در همه جاکه می برد

از غم هستی و عدم یاد تو کرد فارغم

خاک مرا به باد هم ازتو جدا که می برد