خاک مرا به باد هم ازتو جدا که می برد

آینه حضور دل تحفه دیر و کعبه نیست

آنچه نثار نازتست در همه جاکه می برد

از غم هستی و عدم یاد تو کرد فارغم

شمع چو وقت دررسد خفته به بال وپررسد

رفتن اگر به سر رسد زحمت پا که می برد

تا به فلک دلیل ما چشم گشودن ست و بس