از غم هستی و عدم یاد تو کرد فارغم

این همه کاروان رنگ رو به قفا که می برد

آینه حضور دل تحفه دیر و کعبه نیست

آنچه نثار نازتست در همه جاکه می برد

خاک مرا به باد هم ازتو جدا که می برد

شمع چو وقت دررسد خفته به بال وپررسد

رفتن اگر به سر رسد زحمت پا که می برد