شمع چو وقت دررسد خفته به بال وپررسد

آنچه نثار نازتست در همه جاکه می برد

از غم هستی و عدم یاد تو کرد فارغم

خاک مرا به باد هم ازتو جدا که می برد

رفتن اگر به سر رسد زحمت پا که می برد

تا به فلک دلیل ما چشم گشودن ست و بس

کوری اگرنه ره زند کف به عصاکه می برد