در مقامی که قناعت بلد استغناست

ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام

عمر آسودگی ما به سفر می گذرد

کاروان چون تپش از موج گهر می گذرد

به هوس ترک حلاوت ننمایی بیدل

نیست بی ناله اگر نی ز شکر می گذرد