ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

منزلی نیست که صحرا نشد از وحشت ما

غنچه در گل خزد آنجا که سحر می گذرد

شوخی رشته نومیدی ما بس که رساست

چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام

عمر آسودگی ما به سفر می گذرد

در مقامی که قناعت بلد استغناست