شوخی رشته نومیدی ما بس که رساست

همه از دیده ما همچو نظر می گذرد

منزلی نیست که صحرا نشد از وحشت ما

غنچه در گل خزد آنجا که سحر می گذرد

ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام

عمر آسودگی ما به سفر می گذرد