غنچه در گل خزد آنجا که سحر می گذرد

نیست درگلشن اسباب جهان رنگ ثبات

همه از دیده ما همچو نظر می گذرد

منزلی نیست که صحرا نشد از وحشت ما

شوخی رشته نومیدی ما بس که رساست

ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام