چون نفس خانه پرستیم و نداریم آرام

غنچه در گل خزد آنجا که سحر می گذرد

شوخی رشته نومیدی ما بس که رساست

ناله تا بال گشاید ز اثر می گذرد

عمر آسودگی ما به سفر می گذرد

در مقامی که قناعت بلد استغناست

کاروان چون تپش از موج گهر می گذرد