که اندیشه تا کی بود در نهفت

ندید از بزرگان کسی کینه جوی

که با او بروی اندر آورد روی

به دستور پاکیزه یک روز گفت

کشنده پدر هر زمان پیش من

همی بگذرد چون بود خویش من

چوروشن روانم پر از خون بود