همی بگذرد چون بود خویش من

به دستور پاکیزه یک روز گفت

که اندیشه تا کی بود در نهفت

کشنده پدر هر زمان پیش من

چوروشن روانم پر از خون بود

همی پادشاهی کنم چون بود

نهادند خوان و می چند خورد