نهادند خوان و می چند خورد

همی بگذرد چون بود خویش من

چوروشن روانم پر از خون بود

همی پادشاهی کنم چون بود

هم آن روز بندوی رابند کرد

ازان پس چنین گفت با رهنما

که او را هم اکنون ببردست وپا