چوروشن روانم پر از خون بود

که اندیشه تا کی بود در نهفت

کشنده پدر هر زمان پیش من

همی بگذرد چون بود خویش من

همی پادشاهی کنم چون بود

نهادند خوان و می چند خورد

هم آن روز بندوی رابند کرد