یاس پیما اشک فرهادم شبی آمد به یاد

دل هواخواه و نسیمی دارد این گلزار سرد

تا شود هستی گوارا با غبار فقر جوش

آب در ظرف سفالین می شود بسیار سرد

ناله ای کردم که گردید آتش کهسار سرد

در جوانی به که باشی هم سلوک آفتاب

تا هواگرم است بایدگرس رفتار سرد