بوی گلی که زخم مرا مشک سود کرد

زان غنچه خموش به آهنگ کاف و نون

سر زد تبسمی که عدم را وجود کرد

چندان خمار درد محبت نداشتم

ای چرخ زحمت گره کار من مبر

خواهد مه نوت سر ناخن کبود کرد

آیینه دار نقش قدم بود هستی ام