گرد خود گردیدنم خجلت کش زنار کرد

ناز غفلت می کشیم از التفات آن نگاه

خواب ما را سایه مژگان او بیدار کرد

قید آگاهی چه مقدار از حقیقت غافلست

آه ز آن بی پرد رخساری که شرم جلوه ان

چشم ما پوشیده یعنی وعده دیدار کرد

عالم بی دستگاهی ناله سامان بوده است