هر که از پرواز ماند آرایش منقار کرد

آه ز آن بی پرد رخساری که شرم جلوه ان

چشم ما پوشیده یعنی وعده دیدار کرد

عالم بی دستگاهی ناله سامان بوده است

یکجهان پست و بلند آفت کمین جهد بود

چین دامان هوس را کوتهی هموار کرد

دعوی هستی عدم را انفعال ست