خواب ما گر تلخ کرد آواز این خلخال کرد

ناله توفان خیز شد تا نارسا افتاد جهل

بلبل ما طرح منقار از شکست بال کرد

قامت پیری قیامت دارد از شور رحیل

نفی خود کردم دو عالم آرزو شد محو یاس

گردش رنگ گلم چندین چمن پامال کرد

گر نباشد دل ، دماغ کلفت هستی کراست