عافیت مزد فراموشی حالم شمرید

یاس بی بال و پری از قفس آزادم کرد

کو خم دام تعلق چه کمند اسباب

اینقدرها به قفس خاطر صیادم کرد

درد عشقم به تکلف نتوان یادم کرد

نوحه ای دارم و جان می کنم از قامت خم

آه ازین تیشه که هم پیشه فرهادم کرد