آه ازین تیشه که هم پیشه فرهادم کرد

عافیت مزد فراموشی حالم شمرید

درد عشقم به تکلف نتوان یادم کرد

نوحه ای دارم و جان می کنم از قامت خم

غافل از زشتی اعمال دمیدم هیهات

عشق پیش از نگه منفعل ایجادم کرد

سعی بیهوده ندانم به کجایم می برد