شیشه بر سنگ زدن رشک پریزادم کرد

گره ضبط نفس نسخه گوهر دارد

وضع خاموش به علم ادب استادم کرد

نفی هنگامه هستی چه تنزه که نداشت

نقص هم بی اثری نیست ز تقلید کمال

فقر ما را اگر الله نکرد آدم کرد

محو کیفیت نیرنگ وفایم بیدل