فقر ما را اگر الله نکرد آدم کرد

نفی هنگامه هستی چه تنزه که نداشت

شیشه بر سنگ زدن رشک پریزادم کرد

نقص هم بی اثری نیست ز تقلید کمال

محو کیفیت نیرنگ وفایم بیدل

آنکه می خواست فراموش کند یادم کرد