نیستی در خانه آیینه مهمانم نکرد

شمع خامش وارهید از اشک و آه و سوختن

بی زبان بودن چه مشکلهاکه آسانم نکرد

تا مبادا خون خورد تمثالی از پیدایی ام

زین چمن عمری ست پنهان می روم چون بوی گل

شرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد

درگهر هم موج من زحمت کش غلتیدنی ست