شرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد

تا مبادا خون خورد تمثالی از پیدایی ام

نیستی در خانه آیینه مهمانم نکرد

زین چمن عمری ست پنهان می روم چون بوی گل

درگهر هم موج من زحمت کش غلتیدنی ست

سودن دست آبله بست و پشیمانم نکرد

جان فدای طفل خوش خویی که پرواییش نیست