جان فدای طفل خوش خویی که پرواییش نیست

شرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد

درگهر هم موج من زحمت کش غلتیدنی ست

سودن دست آبله بست و پشیمانم نکرد

عمرها گرد سرم گرداند و قربانم نکرد

انفعالم آب کرد اما همان آواره ام

گل شدن شیرازه خاک پریشانم نکرد