سودن دست آبله بست و پشیمانم نکرد

زین چمن عمری ست پنهان می روم چون بوی گل

شرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد

درگهر هم موج من زحمت کش غلتیدنی ست

جان فدای طفل خوش خویی که پرواییش نیست

عمرها گرد سرم گرداند و قربانم نکرد

انفعالم آب کرد اما همان آواره ام