کس سر مویی برون زین خانه نتوانست رفت

چهره زنگی به خون زین بیش نتوان غازه کرد

شهرت صبح از غبار رفته بر باد است و بس

سرمه گردیدن جهانی را بلند آوازه کرد

وقف هر دیوار اگر چون شانه صد دروازه کرد

خاک گردیدن یقینم شدعرق کردم ز شرم

این تیمم نشئه عبرت وضوبم تازه کرد