سرمه گردیدن جهانی را بلند آوازه کرد

رونق شام و سحر پر انفعال آماده است

چهره زنگی به خون زین بیش نتوان غازه کرد

شهرت صبح از غبار رفته بر باد است و بس

کس سر مویی برون زین خانه نتوانست رفت

وقف هر دیوار اگر چون شانه صد دروازه کرد

خاک گردیدن یقینم شدعرق کردم ز شرم