چهره زنگی به خون زین بیش نتوان غازه کرد

گو دو روزم نسخه فطرت پریشا نی کشد

چشم بستن خواهد اجزای هوس شیرازه کرد

رونق شام و سحر پر انفعال آماده است

شهرت صبح از غبار رفته بر باد است و بس

سرمه گردیدن جهانی را بلند آوازه کرد

کس سر مویی برون زین خانه نتوانست رفت