عالمی ز لاف دانش ربط جمعیت گسیخت

اعتماد مهر نتوان بر چراغ خانه کرد

حسن در هر عضوش آغوش صلای عاشق است

شمع سر تا ناخن پا دعوت پروانه کرد

خوشه را یک سر غرور پختگی ها دانه کرد

هیچکس یارب جنون مغرور خودبینی مباد

آشناییهای خویشم از حیا بیگانه کرد