جز سینه صافی آینه مدعا نبود

در پنبه زار حیز نیفتد شرار مرد

بیش است عزم شیر به گاو بلند شاخ

بر خصم بی سلاح دلیری ست عار مرد

هرجا نمود جوهر جرات غبار مرد

ایثجا به آب تیغ به خون غوطه خوردن است

آیینه تا کجا شود آیینه ذار مرد