ایثجا به آب تیغ به خون غوطه خوردن است

بر خصم بی سلاح دلیری ست عار مرد

جز سینه صافی آینه مدعا نبود

هرجا نمود جوهر جرات غبار مرد

آیینه تا کجا شود آیینه ذار مرد

گندم به غیر آفت آدم چه داشته ست

یارب تو شکل زن نپسندی دچار مرد