اثر وفا ندهد رضا به خمار نشئه مدعا

نفسی اگر دهدت امان دم دیگرت به در آورد

به وقار اگر نه سبکسری حذر از غرور هنروری

که مباد خفت لاغری رگ جوهرت به در آورد

نگهی که گردش رنگ ما خط ساغرت به در آورد

ز طواف کعبه که می رسد به حضور مقصد آرزو

من و سجده پس زانویی که سر از درت به در آورد