من و سجده پس زانویی که سر از درت به در آورد

اثر وفا ندهد رضا به خمار نشئه مدعا

نگهی که گردش رنگ ما خط ساغرت به در آورد

ز طواف کعبه که می رسد به حضور مقصد آرزو

ندهد تامل انس و جان ز لطافت بد نت نشان

مگر آنکه جامه رنگ ما عرق از برت به در آورد

من بیدل از خم طره ات به کجا روم که سپهر هم