چو سرو تا به کی آزادگی به گل گیرد

کسی برد چو نگه لذت شناسایی

که نقش خویش به هر جلوه مضمحل گیرد

خوشم که ناله ام امروز خصم خودداری ست

کفیل وحشت هر ذره ام چو شور جنون

کسی که نگذرد از خود مرا خجل گیرد

ز شرم بیدلی خویش آب می گردم